دخترهای دارابکلا 10

جوابیه به نقد دوباره عارف

6- در آن عباراتت، چه فهم و چه تفهم و یا قرائت ها و اندیشه دینی منظورت بوده باشه، و چه نبوده باشه، باز نیز،نص صریح را با بی مبالاتی، نه از سر عمد و کین صد در صدمورد هجمه قرار دادی. و من البته می دانم غفلتت بوده. و نقد تیز هفته گذشته ام به همراه هشدارم به تو بر سر همین بوده که چرا اساسا با این سن کوتاه ات در زیر سئوال بردن همه چیز حتی اعتقادات و باورهای رایج مردم دارابکلا، جسوری و بی باکی می کنی. الان هم به تو بگم سماجت در کاری غلط، جهل مرکّب می آفریند. جهل مرکب هم یعنی: ندانی که ندانی که نادانی. مگه ابو ریحان بیرونی ازذ هنت بیرون رفته؟ که با آن همه ارتقای علمی در دم مرگ گفت: تازه دانستم که ندانستم!

این نمادهای شیعه برات قناعت و پذیرفتن نمی آفرینند؟ خوب راحت بپذیر که غلطیدی و لُغز! کردی. نه من، همه رفقای حلقه گوشزدت کردند. حالا دو باره قلم گرفتی بی هیچ عذر و طلبی، داری لابه و لاوه! میک نی که عده ای را باز نیز بفریبی! دو باره یادت می آرم جهل مرکب نتیجه اش تا ابدالدهری است. نه خرَک لنگ به مقصد رساندنی. می دانی داستان طفره روی و نیز قصه توبه ی نصوح ریشه اش چیه؟ (جناب آقای نصوح درحمام دلاکی می کرده و...نه.نه. ادامه ندم. بقیه را اهل خبره گرفته اند )

به شماها می گم برگردید درون مسجد. بازگردید میان تکیه. صف بر بندید پشت یا جوار یک طلبه و روحانی ی وارسته. که بی روحانیت؛ هر تقلایی کنین نه فقط ابتر که اَبطل است ابطل. تا مردم شما ها را درمسجد و نماز جماعت نبینن، اعتماد تان نمی کنن. صفر، آری صفر علی قلی زاده، دیدی تا نیم ساعت قبل اذان درکف مسجد بیتوته می کنه که ای کشفی کنه و حالی نیز، با خود و خداش. اینه راهش. گوشه ی عزلت، یا تراکم عقده می آفرینه یا حمله جریحه ساز و گاز.

مسجد نه فقط محل نمازه که مکان بینش خدا و نیز دیدش ( حالت مصدری بخوانید این را ) یاران و مردمه. و هم تبادل حال و قاله. و وعده قراره. اگه اینطوری نباشین، می شین تافته ی جدا بافته. که می دانی که چه، یعنی بی تار و پود. که بی آن حتی فرش هم، از هم می گسلد، انسان که جای خود دارد. در جامعه دینی، بی دینداری، حل هیچ امری میسور و سزا نیست. ( این تز کلی ست تخصیص ندارد ) جامعه ی متصف به دین، افراد متصف و متعهد به دین می طلبد و این اوج دموکراسیه ( حکومت مردم برمردم ). جزء این، توتالیتاریسم محلی شکل می گیره که استالین را به فنا کشانده.

7- اما قس علی هذارا النگ کردی و در بوق دمیدی و شیپور! ت ساختی. بدان آقای علامه!!! استعمال مشهور هر اصطلاح و واژه ای نزد اهل ادب مرجّح است. توب جای اینکه تذکرم را از سر ادب و منّت بپذیری زود رفتی سرچ کردی. که آری من از ادبای دهرم! من مگه میشه غلط املایی داشته باشم! این کسر منه! باید به جنگ ابراهیم طالبی روم! و او را مفتضحش کنم. که چی بشه؟ دقت کن که پیشت ننداخته باشن.

این رُق و رقابت را برای چه کاری پیشه ات ساختی؟ منو خورد و له کنی؟ این شیوه ات بسی بی آبرویی برات تلنبار ساخته. کمی از برج بلندت ( که توهّماتته ) پایین خیز تا نُصح و ذُکر در تو آثاری بیافرینه. حالا گیریم که قص علی هذا هم درست باشه به قول دهخدا، اما کمی کبرت را نزد کُبار و عُقلا منکسر کن. عارف اینا را که می گم نه اینکه پرت بشی! نه، می خوام قشنگ نقش بشی تا زود زود به نبرد این و آن نری.

هر چه من تو را درآن هفت قسمت نهی و حذر دادم باز با غرّگی همان را در خودت بروز دادی. این رسم نقد نقادی نیست. یعنی هیچ حرف و نقدی از من و دوستان، شایستگی نداشت تا روی آن تانّی کنی؟ جز همان اخطارهای مربوط به مسئله دین که تا حدی تعدیلت و خائفت ساخت. که خدا را شکر باز.

8- من البته کسر شئون خود نمیدانم که نقدت را نقد کنم. من تو را فردی باسواد، مطالعه کننده، مطالبه گر و نیز صاحب قلم و البته مقداری فراوان آغشته به غرور و جوشش زیادی می دانم. ازت می خوام آنچه قبل گفتم و آنچه دوستان تذکرت دادند حتی دربرخی ازجاها از من هم بهتر و هوشمندانه تر نقدت کردند را کمی و فقط کمی ترتیب اثر دهی و اّلا یکّه تازی و تند روی ات خطراتی برات ذخیره می سازد که اشتعالی هم هست. و تو را به بحران و بهت می کشانه.

باز نیز در این متنت منو به بارانی از ناسزا، خیس کردی که سیل و صید کنی. من از تو با این همه، راضی ام و شکرمی کنم که من ضربه گیری برای اهدافت شدم. هرچه داری بر سرم بکوب و هرچه میخ واهی به من بگو که من این ظرفیت را در خود آفریدم که مثل توی جوان دارای شَعر و شِعر اما به یقین به دور از شر و شور منو سیبل کمانش کنه.

عارف، عارف، عارف. تو رفیق منی. به من بگو هر چه خواهی اما به دین و مردم زود زود کاری نداشته باش. اول پختگی ات بعد سر کوفتگی ات. و این راهی راحتر و بِخرد تره.

تُهیدگی می دانی آیا، توحیدگی را می میرانه؟ مواظب نئو دهریون باش. که طعمه ات نکنن. چون درت ظریفت سراغ دارم نقدم را بی تلبیس سوی تو و مخاطبان روانه کردم. و اّلا داب من سکوته سکوت. و این مناظریه ای دیگه است دوستان. حالاشروع کنین به بحث البته با حفظ حیثیات. حلقه باز هم گشادتر شد و عمیق تر. تاوعده ی روز رضا نغمه خوان تبحرات و مکاشفاتتان می مانم.

جواب محکم هم دارم اما آتی نه آنی. تقریبا محکمم این گونه است: تو! آری تو عارف! رفیق من و ما، اصلا چه کاره و چه اندازه ای!؟ که می خواهی به حل معضلات محل نه فقط اهتمام که اقدام هم کنی! و بقیه را از جمله مرا، بر می آشوبی که شماها فقط حرف بلدین آن هم حرف های بی معنا؟

حتی در کامنتی در دارابکلا 20 تنبلم خواندی! در خطابی تظلمی به حمید رضا که تیزی او صدها برابر از تو بیش و پیشه. و من درارزیابی آدمها کم نمی آرم. مشکل محل عارف نمی دانی، بدان، تو و امثال تو هستین که بی گدار! به آب زدین. و حالا در طهارتش لَه لَه می زنین. تو دمکراتی؟ به چندعیار!؟ پس چرا در ساخت انجمن تان! حتی یک ثانیه! هم، با مثل منی که سرمایه ام می خوانی، که البته تو و همه سرمایه اید، نه مشاوره و یا نه دعوتی، نکردین؟

اگر دیدی آن عموی دهیار اسبقت جناب جعفر آهنگر موفقیاتی ( تاکید کنم فراوان و ماندگار ) هم داشته برو بپرسشش ازش که فقط و فقط از مشوراتی بوده که از همه می کرده. از جمله از این حقیر که خیلی هم کم بلدم مشاوره بدم.حتی از یه بچه هم مشورت می گرفت. گرچه جاهایی هم یکدنده بود مثل حالای تو. اما با این فرق که وقتی به او می گفتیم هم می پذیرفت. حتی کتابی هم که نگاشت درباره دارابکلا، با دهها آدم رایزنی نمود. و کسی را نیز در کتابش بر نیاشفت. و تو با دو ورق پاره (در دارابکلا 20!!) که جولان دادی! ورق دوستی ها پاره کردی. و من در نقد تعارف و تلبیسی ندارم حتی جعفر که خوبه و سهله، روحانیایان محترم و معزز محل مان باشن که دیدین هفت قسمت به آنان هشداردادم.

سربسته بگم. مشکل محل مشکل ایرانه. مشکل ایران مشکل جهانه. و مشکل جهان جدایی قهقهرایی عده ای از روح و معناست. که تو مسخره ام می کنی بخاطر طرح و شرح آن در متن هام. انسان جمع میان روح و جسمه. تا این را عده ای مفتَرق و متفرّق می کنند معضل نه کم، که بیش هم می شه.

به قول دکتر علی شریعتی تا فکر و فرهنگ و معنویت عوض نشه، هر چیز فاجعه است. به تو می گم عارف، تو حالا امکانات سوئیس را ببر بورکینافاسو، ببین سوارش! می شن یا به کارش می گیرن!؟ ( با پوزش از مردم مظلوم بورکینافاسو که ظلم غرب آنان را به فقر رساند و نیز عذر از همه با شعورها و همدردها ). لذا امتدادش بدین بازهم خرمگس می شوم و می آم میدان نقد و نظر.و این نه فقط کارمه که تکلیفمه. اما آرام و محاسبه شده. باز می گم: جواب محکم هم دارم. اما آتی نه آنی. 33 .

/ 8 نظر / 7 بازدید
مهدی

سلام خوبان توجه: در مورد پوشاک خاص زنان پارسی آمده است: « پیراهن آنان پوششی ساده و بلند یا دارای راسته چین و آستین کوتاه است. به زنان دیگر آن دوره چادری مستطیل شکل، بر روی همه لباس خود افکنده و در زیر آن، یک پیراهن با دامن بلند و در زیر آن نیز، پیراهن بلند دیگری تا به مچ پا نمایان است. » یافته‌های حاکیست که زنان ایران اززمان مادها حجاب کاملی شامل پیراهن بلندچین دار و شلوار تا مچ پا و چادر و شنلی بلند روی لباس‌ها، داشته اند. این حجاب در دوران سلسله‌های مختلف پارس‌ها نیز معمول بوده است. در زمان زرتشت و قبل و بعد از آن، زنان ایرانی از حجابی کامل برخوردار بوده اند تصویر به جا مانده بر روی تخته سنگهای دوره هخامنشی تصدیق کنندست. زنان پارسی به جز لباس شبیه آنچه ملکه می‌پوشیده، پیراهن آنان پوششی ساده، بلند یا دارای راسته چین و آستین کوتاه بوده که دامن از زانو به پایین شرابه‌هایی از مچ پا آویزان داشته، علاوه بر اینها زنان پارسی از چادر نیز استفاده می‌کردند، و آنرا بر روی تن خود می‌انداختند به طوری که تمام لباسهای زیر را می‌پوشانید. نقوشی که روی فرش پازیریک که در سیبری پیدا شده و آنرا مربوط به ایران در دوران

مهدی

حجاب وسیله‌ای برای محدود کردن زن به خانه نیست بلکه حجاب وسیله‌ای برای حضور سالم زن در اجتماع است.[۸۵] ضرورت دیگر وجود حجاب از دیدگاه بسیار ی از مسلمانان محدود کردن ارضای میل جنسی به محیط خانواده برای جلوگیری از فساد و بی بند و باری در جامعه است؛ از نظر مرتضی مطهری اگر بی حجابی تمدن است پس حیوانات از همه متمدن تر هستند. علت اینکه در اسلام دستور پوشش اختصاص به زنان یافته است این‏ است که میل به خودنمائی و خودآرائی مخصوص زنان است. از نظر تصاحب‏ قلبها و دلها مرد شکار است و زن شکارچی، همچنانکه از نظر تصاحب جسم و تن، زن شکار است و مرد شکارچی. میل زن به خودآرائی از این نوع حس‏ شکارچیگری او ناشی می‏شود. در هیچ جای دنیا سابقه ندارد که مردان لباسهای‏ بدن نما و آرایشهای تحریک کننده به کار برند. این زن است که به حکم‏ طبیعت خاص خود می‏خواهد دلبری کند و مرد را دلباخته و در دام علاقه به‏ خود اسیر سازد. لهذا انحراف تبرج و برهنگی از انحرافهای مخصوص زنان‏ است و دستور پوشش هم برای آنان مقرر گردیده است در ادامه نظر آیت الله جوادی آملی را می آورم.

مهدی

ز نظر آیت‌الله جوادی آملی، قرآن وقتی درباره حجاب سخن می‌گوید، می‌گوید: حجاب عبارت است از احترام گذاردن و حرمت قائل شدن برای زن که نامحرمان او را از دید حیوانی ننگرند؛ بنابراین، نظر کردن به زنان غیر مسلمان را بدون قصد تباهی جایز می‏داند حرمت زن نه اختصاص به خود زن دارد، نه شوهر و نه ویژه برادر و فرزندانش است. همه اینها اگر رضایت بدهند، قرآن راضی نخواهد بود، چون حرمت زن و حیثیت زن به عنوان حق‏ الله مطرح است و خدای سبحان، زن را با سرمایه عاطفه آفرید که معلم رقت باشد و پیام عاطفه بیاورد

مهدی

و اما فاطمه(س) مظهر همه .... چهره فاطمه چهره ایست که اگر درست ترسیم شود , اگر آنچنان که واقعاً بوده , آنچنان که واقعاً می اندیشیده , سخن می گفته , زندگی می کرده , آنچنان که در مسجد نقش داشته , در شهر نقش داشته , در خانه نقش دیگری داشته , در زمان نقش دیگری دارد , در مبارزه اجتماعی نقش دیگری دارد , در اسلام نقش دیگری دارد , در تربیت فرزند نیز نقش معجزه آسای دیگری دارد , آنچنان که بوده , همه در ابعاد بزرگ ماورائیش برای این نسل تصویر و معرفی بشود , نه تنها مسلمان بلکه هر انسان دوستی که وفادار به ارزش های انسانی و معتقد به آزادی حقیقی انسان و زن است , معتقد می شود و آن را به عنوان بزرگترین تصویر و بزرگترین الگو برای پیروی امروز خواهد پذیرفت کسی که آگاهانه پوشش را انتخاب می کند مظهر چیست ؟ مظهر یک فرهنگ خاص , یک مکتب خاص , یک حزب فکری خاص , یک جناح خاص و یک جبهه خاص است این قیمت دارد , این ارزش دارد.(دکشریعتی در این مباحث تاکید بر انتخاب حجاب دارن و حجاب را برترین ارزش میدانند ومصمم هستند که از راه شناخت انتخاب کنند.انتخاب حجاب از روی شناخت بر دین و مکتب اسلام.

نماشون صرا مه ونگ ونگ

ینی باییتنه نقدآکن ته عارف پیر در بیاردی پوفففففففففف

مهدی

دراندیشه اسلامى ، آزادى از هوا و هوس‏ها و نفس‏پرورى براى رسیدن به رضوان خداست؛ ولى در نگرش غربى ، آزادى از همه قیود و تعهدات، براى اشباع خواسته‏هاى نفسانى و شهوات است آیا واقعا حجاب مانع آزادى زنان است؟ آیا حجاب، آزادى زنان را محدود مى‏سازد؟ «آنچه باعث این تصورات شده، تفسیر غلط آزادى و کلمه حجاب است امروز از سوى محافل غربى و غرب‏گرا، این‏گونه به مردم القا مى‏شود که آزادى به معناى ارضاى تمایلات، یا عدم التزام به قیود اخلاقى و اجتماعى است و آزادى زن در بینش و نگرش آنان، یعنى این که به هر شکل بتوان لباس پوشید، یا با هرکس بتوان رابطه برقرار کرد، تا مناسبات خانوادگى و اجتماعى را به هر صورت که مورد علاقه است، ترتیب داد. ولى باید گفت که آزادى را نمى‏توان به صورت «ارضاء تمایلات» تعبیر نمود، زیرا همه تمایلات انسان، اساسى و ضرورى نیستند. تمایلات انسانى نیز در حد اعتدال قابل ارضا هستند. ارضاى تمایلات نه موجب سعادت فرد است و نه خوشبختى انسان ادامه دارد...

مهدی

آرى اگر ما آزادى را عبارت از ارضاء تمایلات بدانیم، در این صورت باید قبول کنیم، حجاب با آزادى به این معنا ناسازگار است، چنان که پیشتر گفته شد، مفهوم صحیح آزادى در ارتباط با «قرب حق» معنا مى‏شود. . در اسلام، محبوس ساختن و اسیر کردن زن وجود ندارد. حجاب در اسلام یک وظیفه است؛ بر عهده زن نهاده شده که در معاشرت و برخورد با مرد، باید کیفیت خاصى در لباس پوشیدن مراعات کند. این وظیفه نه از ناحیه مرد بر او تحمیل شده است و نه چیزى است که با حیثیت و کرامت او منافات داشته باشد و یا تجاوز به حقوق طبیعى او که خداوند برایش خلق کرده است، محسوب مى‏شود (دکتر شریعتی) اى پیغمبر (گرامى) با زنان و دختران و زنان مؤمنان بگو که خویشتن را به چادر بپوشانند که این کار براى این که آن‏ها(به عفت و حریت) شناخته شوند تا از تعرض و جسارت(هوسرانان) آزار نکشند بسیار بهتر و خدا (در حق خلق) آمرزنده و مهربان است در پیام های جداگانه خواستم از اصل ایران تا به حال و از فواید وآثار و طریقه حجاب و آزادی حجاب بگویم.اینها همه انتخاب زنان بوده چه در دوره پارسی ها و چه الان.زن برمبنای انتخاب خودش ،پوشش می کند.و چادر هم انتخاب زن در حفظ

سید ادریس

سلام علیکم باز هم تکرار می کنم .داشتن آزادی دلیل آن نمی شود که ژست روشنفکری غربی گرفته و هر چیزی بر زبان اورد.احترام عقاید وحریم دیگران به ارتقای شخصیت و احترام مقابل می انجامد.انتظار پختگی از آقا عارف داشتم و کار به اینجا نمی کشید.جریحه دار کردن به بهانه متفاوت نگاه کردن بقول غربی ها nonconformist (ناپیرو)بودن را نمی پسندنم بیان مشکلات جا ی مطرح شدن خاص خود را داردمی توانستیم در حلقه بحث کنیم و اخلاق و احترام حفظ می شد . تجربه ای شد! بهر حال نظر شخصی ام بودو ارادمند همه محلی هایم هستم