لقب گذاری روی مردم در دارابکلا

لقب! یک اپیدمی بد

1080

به نام خدا. دو سه ماه قبل، از دارابکلا بر من مهمانانی وارد شدند. گپ و گفت هایی کردیم. از زمین و زمان و آسمان. یکی هم این بود که آنها می گفتند دارابکلا مدتی ست بدجوری روی مردم اسم می گذارند. یعنی لقبِ بد می تراشند.

می گفتند از قدیم هم بدتر شده. روی همه حتی روی نوجوان ها هم، اسم و لقب می گذارند. می گفتند تا حدی اپیدمی شده، (=فراگیر، همه گیر، عالَمگیر، شیوع و گسترده) که تا لقب کسی را نگی، شناسایی طرف، غیرممکن و محال است. گفتم مثلاً چه القابی می گذارند؟ شصت و شش! تا را درجا و آنی اسم بُردند.

راست را بگم هم خیلی تعجّب کردم و وحشت با این نوع لقب های بسیارزشت و به دور از هر گونه نزاکت. و هم نتوانستم خنده ام را فروبخورم... بگذرم. که از نظر من، لقب گذاشتن بدتر از لگد گذاشتن است. لگد با فروکش کردن درد، التیام می یابد، ولی لقب، تا گور و لحد، با فرد باقی می ماند. حتی پس از گور هم نامش از لقب، عقب می ماند. ما که هیچ، قرآن این گونه بر اسم گذاری ها نهی اکید فرستاده است:

همین. تا متن بعد

دامنه

وَیْلٌ لِکُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ. وای بر هر عیب جوی بدگوی

(سوره ۱۰۴: الهمزة - جزء ۳۰ - آیۀ 1.  ترجمۀ شیخ حسین انصاریان)
/ 0 نظر / 24 بازدید